سلامت کودک

با کودکانتان دوست باشید

پدر و مادر بیشترین نقش را در آینده فرزندان دارند، از این رو باید بتوانند آموزش‌های متناسب با سن را برای کودکشان داشته باشند.دوست بودن با فرزند و برقراری رابطه صحیح برای جلب اعتماد آن ها دغدغه بسیاری از والدین و یکی از مسائل جدی خانواده هاست. دوستی با فرزند باعث می‌شود او تمام درد و دل خود را به پدر و مادر بگوید و با دریافت راهنمایی درست، به مشکلات بعدی گریبانگیر نشود.
اکثر پدر و مادران معتقدند ایجاد این رابطه بسیار مشکل است، البته این تفکر تا حدودی صحیح است اما اگر پدر و مادر کمی حوصله به خرج داده، صبوری کنند و با آرامش به حرف‌های فرزندشان گوش دهند مسلما بسیاری از گره‌هایی که باید با دندان باز شود، با دست باز می‌کنند.
برای اینکه بدانیم چگونه کودکان را آموزش دهیم باید از ویژگی‌ها و توانمندی‌های کودکانمان در این سن آگاه باشیم؛ بین سنین هفت تا ۱۲ سالگی کودک مستقل شده و شخصیت او سازمان یافته‌تر از قبل می‌شود.
بزرگترین و مهمترین تحول از زمان ورود کودک به مدرسه و گسترش محیط اجتماعی او رخ می‌دهد؛ ارتباط با همسالان و محیط مدرسه باعث رشد فردی و اجتماعی کودک می‌شود.
تربیت جنسی نهفته در کودک باید با رشد سنی او هماهنگ باشد؛ نباید اطلاعات به گونه‌ای باشد که باعث بیداری زودرس جنسی و شعله ور شدن آتش زیر خاکستر شود، مثلا این آموزش‌ها نباید از طریق ماهواره، وبسایت‌ها، بازی‌های رایانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی صورت گیرد، همچنین نباید این تصور ایجاد شود که کودکان قدرت فهم مسائل جنسی را ندارند.
لازم است والدین برای رشد و سلامت روانی و جنسی کودک خود، مراقبت‌هایی در رفتار خود داشته باشند، باید در آرایش، پوشش، خواب و استراحت، جدا کردن بستر کودک از بستر والدین، ورود به اتاق والدین، بازی، شنیدنی و دیدنی‌ها، در معاشرت‌ها «دختر و پسر، بزرگسال یا خردسال» دقت کنند و در زمان مشاهده موردی خلاف آموزه‌ها، به موقع آنها را راهنمایی کنند.
میل شدید کودکان دبستانی به تقلید از بزرگ‌ترها موجب می‌شود که رفتار آنها را پذیرفته و تقلید کنند، بنابراین رفتارهای خوب و بد والدین و اعتنا و بی‌اعتنایی به اصول اخلاقی خیلی زود در رفتار کودکان مشخص شود.
 والدین باید در گام اول، الگوهای مناسبی برای فرزندان باشند و در گام دوم تلاش کنند آنها را با الگوهای شایسته دیگر مانند معلمان موفق، نویسندگان، دانشمندان و هنرمندان آشنا کنند، درباره زندگی و خصلت مردان و زنان بزرگ با آنها صحبت کنند.
کودک  باید با شناخت موانع، در یک محیط طبیعی پرورش یابد؛ نباید او را در یک محیط محصور، قرنطینه و غیر واقعی پرورش داد، در واقع مراقبت افراطی به شکلی که کودک با هیچ گونه اطلاعات جنسی مواجه نشود یک نقطه ضعف تربیتی به شمار می‌رود.
یکی دیگر از نکات مهم در تربیت فرزندان این است که خانواده‌ها باید بتوانند روابط صحیح بین دختر و پسر ایجاد کنند، به این معنی که احساس دوستی، ارزشمندی و صمیمیت به آنها آموزش داده شود؛ کوچتکوف Cochtckof در این زمینه می گوید : «پدران و مادران باید توجه خاصی به روابط پسران و دختران پیش دبستانی داشته باشند.»
دختران از لحاظ جسمانی سریع‌تر از پسران رشد می‌کنند و پیش از پسران میل به آمیزش دوستانه از خود نشان می‌دهند؛ به بازی‌های مشترک، به شیک پوشی و آراسته بودن و غیره تمایل دارند، در این میان آموختن نزاکت در روابط پسران و دختران، لازم و ضروری است.

 

چرا باید با فرزندان خود دوست باشیم؟
یکی از مسائل مهم در زندگی، دوست شدن والدین با فرزندان است، باید در فضایی محبت آمیز به درد و دل آنها گوش دهیم، با آنها محرمانه و صمیمانه صحبت کنیم. کودک و نوجوان نیاز دارد دریچه قلبش را به روی کسی بگشاید، رازهای دل خود را مطرح نماید و طبیعی است که والدین بهترین گزینه برای شنیدن این موارد هستند.
گاهی برای دقایقی کنار بستر کودکانتان بنشینید و در خلوت، آرام آرام، با او درباره درس، دوستان، نگرانی‌ها و خواسته هایش صحبت کنید، در طول روز هنگام قدم زدن در پارک، رفتن به سینما، خرید و غیره با او به‌ طور مستقیم و یا در لفافه درباره مسائل جنسی همدلانه صحبت کنید.
برخی والدین این توصیه که «باید با فرزندانمان دوست باشیم» را به درستی دریافت نکرده‌اند و دچار سوءتعبیر شده‌اند؛ آنها فکر می‌کنند برای دوست شدن با نوجوان باید با او هم صدا و هم رنگ شد و همه خواسته های را پذیرفت، درحالی که این شیوه دوست شدن نیست، باید نوجوان را با اصول ارزش‌ها و هنجارها آشنا کرد و از آنجا که این سنین دوران آموزش است لازم است کودک از پدر و مادر حرف شنوی داشته باشد.
 والدین باید به فرزندان خود عزت نفس دهند. عزت نفس باعث می‌شود فرد احساس با ارزش بودن داشته باشد؛ عزت نفس تفکری مثبت است که در آن شخص شناخت و احساسات مثبت نسبت به خود و اجزای شخصیت خویش دارد، والدینی که به فرزند خود روحیه و امید می‌دهند، توانایی‌های او را تحسین و تمجید می‌کنند، سبب می شوند این نیاز به خوبی در او تقویت شود و فرزند در زندگی با عزت نفس بیشتری با اجتماع روبه رو شود.
زمانی که فرزندان ما عزت نفس داشته باشند، برای خود احترام قائل شده و به راحتی به درخواست‌های نابجای دیگران نَه می‌گویند. در عکس این حالت، زمانی که عزت نفس پایین باشد ناخودآگاه کودک برای جلب توجه و خریدن تایید دیگران به هر خواسته‌ای، حتی خواسته‌های نامتعارف آن ها تن می‌دهد، اما در نهایت به دلیل احساس شرم و گناهکار بودن نمی‌توانند مسائل پیش آمده را بازگو کنند.

والدین باید پاسخ‌های درست به پرسش‌های جنسی کودک بدهند، از انجام رفتارهای نامتعارف خودداری کنند و از ابراز احساسات شدید بپرهیزند. والدین بدانند تمایلات جنسی و پرسش‌های جنسی مختص به بلوغ نیست بلکه مدت‌ها پیش از آن به صورت احساسی ویژه در کودک پدید آمده و بسیاری از عادات نامناسب کودک که از نگاه پدر و مادر مخفی می‌ماند در این دوره شکل می‌گیرد.

در دوره نوپایی و حدود یک تا ۲ سالگی نباید کودک را از کنجکاوی درباره بدن خود منع کرد و نباید او را دعوا کنیم؛ والدین باید آموزش دهند که برخی اندام‌های او اندامی کاملا خصوصی است و نباید در حضور دیگران در مورد آن حرف زد.
جملاتی مانند «تو دختر هستی و از ویژگی‌های خاص برخوردار هستی»، «تو می‌توانی دامن بپوشی اما برادرت به دلیل این که پسر است نمی تواند دامن بپوشد» و جملاتی از این قبیل برای پاسخ به این سوالات مناسب است، با استفاده از عروسک‌های پسر و دختر می‌توان، تفاوت را به سادگی شرح داد.

منبع: سلامت نیوز

تاریخ انتشار اصلی : 2018-09-25 21:42:36

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

17 − 15 =

بستن